Muzyka Hybrydowa

Faun – staroitalski bóg przedstawiany w postaci hybrydy brodatego mężczyzny z kozłem. Na zdjęciu rzeźba Fauna z tarasu kasztanowców na Zamku Książ.

Kompozycje twórców Koncertu Niepodległości oraz Projektu Arboretum, nie mieszczą się już w jednoznacznej interpretacji i trudno jest przyporządkować je konkretnemu gatunkowi muzycznemu. Efektem siedmiu lat współpracy muzyków jest wypracowanie własnego stylu, który określili muzyką hybrydową. Pojęcie hybrydy staje się coraz bardziej popularne, oznacza coś, co składa się z różnych elementów, często niepasujących do siebie. Twórczość ta inspirowana jest m.in. dziedzictwem narodowym, kulturowym i środowiskiem naturalnym, ale nie stanowi to sztywnych ram kompozycji.

Istotą tego niekomercyjnego stylu muzycznego jest połączenie kilku nurtów w jednym utworze. Do budowania kompozycji hybrydowych wykorzystywane są m.in. jazz, rock, blues,  poezja śpiewana, muzyka etniczna, klasyczna i elektroniczna. Fundamentami kompozycji, przejmującymi często role partii solowych, stają się wiernie odtwarzane utwory np. dawne, ludowe i obrzędowe, poezja śpiewana, ale także oryginalne odgłosy natury i inne, określane cytatami.

Wykorzystywane cytaty pełnią rolę części, które określają temat, charakter i tempo utworu. Są one oplatane partiami wokalnymi, klasycznymi i elektronicznymi intermezzami, suitami gitarowymi czy fortepianowymi, które spajają całość przejmując prowadzenie. Większość z tych partii i cytatów samodzielnie stanowić by mogła odrębne utwory muzyczne.

Pół orla i pół lwa czyli hybryda kujawska na pieczęci Władysława I Łokietka.

Inspiracją do powstania muzyki hybrydowej była między innymi twórczość Richarda Wagnera i Henryka Mikołaja Góreckiego, czy takich ikon jazzu jak Ella Fitzgerald, Miles Davis, Dizzy Gillespie. Twórcy ci często używali tzw. „cytatów” muzycznych, pochodzących z różnych nurtów, czy twórczości etnicznej, wbudowując je w nowe kompozycje lub własne interpretacje.

Hybryda w heraldyce polskiej.

Herbem rodowym Leszka Czarnego była tzw. hybryda kujawska, czyli pół-orzeł i pół-lew. Tego samego znaku używali jako swego godła rodowego także jego bracia – Ziemomysł inowrocławski i Władysław Łokietek oraz ich potomkowie, w tym Kazimierz Wielki. Od połowy XIV w. hybryda kujawska stała się herbem ziemskim Kujaw, a potem, w różnych odmianach barwnych – 4 województw kujawskich – inowrocławskiego, brzeskiego, łęczyckiego i sieradzkiego.